Εξ' αποστάσεως εκπαίδευση: Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου

Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Κάτι σας λέει το όνομα; Μάλλον. Μήπως ξέρετε το παραμύθι της Μικρής Γοργόνας; Του Μολυβένιου Στρατιώτη; Του Ασχημόπαπου; Της Βασίλισσας του Χιονιού; Σίγουρα τα ξέρετε, όπως και πολλές άλλες ιστορίες του. 

Εικονογράφηση της Βασίλισσας του Χιονιού από την Elena Ringo, 1998

Γιατί είναι τόσο σημαντικός ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν; Ήταν ένας από τους πρώτους που έγραψε ιστορίες για παιδιά, αποφασισμένος να τους δείξει την αληθινή ζωή. Τα παραμύθια του δεν τελειώνουν πάντα με το "έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα", διαβάζοντας όμως τις ιστορίες του φοράμε τα φτερά της φαντασίας και πετάμε στη χώρα της καλοσύνης και της αλήθειας, αναζητώντας την ομορφιά της ζωής. Η παραπάνω φράση είναι από το βιβλίο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, 1805-1875, της Li-Jung Chang, που διαβάσαμε στην τάξη.

κείμενο Li-Jung Chang, απόδοση Βαγγέλης Ηλιόπουλος, εικονογράφηση Kirill Chelushkin, Εκδόσεις Πατάκη 2004

Εξ' αποστάσεως εκπαίδευση: Ώρα για παραμύθι! Το μαγικό φτερό

ια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένα παλικάρι με τον παππού του. Ήταν φτωχοί και το αγόρι έκοβε ξύλα για να ζήσουν. Κάποια φορά ο γέρος κατάλαβε ότι είχε έρθει η ώρα του. Φώναξε λοιπόν τον εγγονό του και του είπε:

"Γιε μου, εγώ θα φύγω απ’ τη ζωή. Εσύ όμως μη φοβάσαι. Πάρε αυτό το φτερό και πήγαινε και βρες το πιο ψηλό δέντρο στο δάσος. Ανέβα στην κορφή και άστο να το πάρει ο άνεμος. Εκεί που θα σταματήσει, εκεί θα ‘ναι και η τύχη σου."

Πέθανε ο γέρος, το παλικάρι έκλαψε για τον παππού του, δεν έδωσε όμως και πολλή σημασία στα λόγια του. Έβαλε το φτερό στον κόρφο του και το ξέχασε. Μια μέρα όμως, εκεί που έκοβε ξύλα στο δάσος, βρήκε ένα δέντρο ψηλό ως τα σύννεφα. Ποτέ του δεν είχε ξαναδεί ψηλότερο.

"Και δε ρίχνω το φτερό από ψηλά, όπως μ’ ορμήνεψε ο γέρος μου;" σκέφτηκε. "Δεν έχω τίποτα να χάσω". Ανέβηκε λοιπόν, και μετά από πολλή ώρα έφτασε στην κορφή λαχανιασμένος. Σήκωσε το χέρι του ψηλά και άφησε το φτερό. Φύσηξε τότε δυνατός αέρας και το φτερό ταξίδεψε, πέρασε κάμπους, βουνά και δάση, χώρες και χωριά, θάλασσες και στεριές, μέχρι που έφτασε στο παλάτι του βασιλιά. Μπήκε μέσα από ένα ανοιχτό παράθυρο και, τη στιγμή που ο βασιλιάς ετοιμαζόταν να φάει τη σούπα του, έπεσε μία πλαφ! μέσα στη σουπιέρα.

Βιβλία στην τάξη - Η Λούμπνα και το Βότσαλο

Στο 3ο και το 7ο Δημοτικό Σχολείο Γρεβενών λειτουργούν εδώ και δύο χρόνια ΔΥΕΠ (Δομές Υποδοχής για την Εκπαίδευση των Προσφύγων) και φέτος κάποια παιδιά παρακολουθούν πλέον και στο κανονικό πρωινό πρόγραμμα. 

Αποφάσισα να ασχοληθώ με το θέμα των Προσφύγων στο μάθημα των Εικαστικών με βασικούς στόχους την ευαισθητοποίηση των παιδιών και μετέπειτα την ενσυναίσθηση απέναντι σε εκείνους που έχασαν σπίτι, οικογένεια, φίλους και πατρίδα. Με τα μεγάλα παιδιά κάναμε τη δραστηριότητα "Κάνε ένα βήμα μπροστά", ένα συγκλονιστικό παιχνίδι ρόλων ενάντια στα στερεότυπα, και μετά αποτυπώσαμε την εμπειρία ζωγραφίζοντας.

Με τις μικρές τάξεις, η βοήθεια για το πώς θα καταπιαστούμε με ένα τόσο ευαίσθητο θέμα ήρθε, φυσικά, μέσα από ένα βιβλίο.

Βιβλία στην τάξη - Το παραμύθι με τα χρώματα

Με τις μικρές τάξεις πολύ συχνά διαβάζουμε στο μάθημα των εικαστικών, μιας και τα βιβλία είναι κατά τη γνώμη μου νούμερο ένα πηγή ερεθισμάτων και συναισθημάτων. Πολλά βιβλία θα αποτελέσουν αφορμή για ωραίες συζητήσεις και εικαστικές δημιουργίες. Ένα από τα πρώτα που χρησιμοποίησα είναι ένα πολύ παλιό (πρώτη έκδοση το 1976) αλλά αγαπημένο βιβλίο, το Παραμύθι με τα Χρώματα, του Αλέξη Κυριτσόπουλου, από τις εκδόσεις Κέδρος (μπορείτε να διαβάσετε ένα πολύ ωραίο άρθρο για το βιβλίο εδώ).

Μια συζήτηση για τα εικαστικά...

Τη χρονιά που μας πέρασε είχα την ευκαιρία να δουλέψω με την Ε' τάξη του 7ου Δημοτικού Σχολείου Γρεβενών πάνω σε μια τοιχογραφία με θέμα το παιδικό βιβλίο. Η ιδέα προέκυψε μετά από πολλή συζήτηση με τα παιδιά και κυρίως λόγω της δικής μου αγάπης για τα λογοτεχνικά βιβλία.

Το έργο αυτό λοιπόν αποτέλεσε αφορμή για μια πολύ όμορφη συζήτηση με την Νάνσυ Καλλικλή, συντάκτρια του ηλεκτρονικού περιοδικού babyradio, που μου έδωσε την ευκαιρία να μιλήσω για τα θέματα που αγαπώ. Τα παιδιά, τα εικαστικά και τα βιβλία. Ευχαριστώ και πάλι για τα καλά λόγια και τον πολύ ενθαρρυντικό τίτλο του άρθρου!

Υπάρχουν και κάποιοι δάσκαλοι που εμπνέουν τα παιδιά για έναν καλύτερο κόσμο!

Συνέντευξη με τη δασκάλα Εικαστικών Ευδοξία Σαπνάρα, που ζωγράφισε μια τοιχογραφία με τους μαθητές της.

Φιλενάδα Φουντουκιά μου

Έχετε διαβάσει το βιβλίο της Αγγελικής Βαρελλά "Φιλενάδα Φουντουκιά μου"; Αν όχι, ψάξτε το! 

Πριν λίγες μέρες, στο 3ο Δημοτικό σχολείο Γρεβενών ανεβάσαμε μια μικρή θεατρική παράσταση βασισμένη σε αυτό το πολύ όμορφο βιβλίο, στο πλαίσιο του προγράμματος περιβαλλοντικής εκπαίδευσης "Το Οικολογικό μου Αποτύπωμα: Είμαι κι εγώ υπεύθυνος για τη Γη".